شعراز : ملیحه رهبری
حیرت و خاموشی! ـ!
به قتل عام بیگناهان
با دست های بسته
به تیرهای خلاص به مجروحان واسیران
به حوض های خون به زیر پیکرشهیدان
نگاه می کنم.
حیرت است وخاموشی
زبانی لال، کلامی قاصر
سرم را از فراز جنازه ها بالا
می گیرم تا
انتهای جاده ظلم
با سرنگونی این رژیم
را گم نکنم.
□ □ □
با حیرت،
به گل های سرخِ پرپر شده،
با حسرت به سروهای شکسته،
با اشک، به دست های بسته
به پیشانی های سوراخ شده می نگرم
صدایشان را،
فریادشان را می شنوم؛
"مرگ برخامنه ای، مرگ بر دیکتاتور،
زنده باد آزادی!"
اما عرب کجا زبان عجم فهم تواند کرد!؟
□ □
باز هم صدای ولی فقیه و
صدای "دولت اعتدال ش" را
در طنینِ خمپاره های سوزان و
موشک های بی امان می شنوم.
دست های از پشت بسته
تیرهای خلاص به مجروحان و اسیران،
زنان، مردان، می میرند و می سوزند
و خاکستر می شوند.
□ □ □
بازحیرت است و خاموشی!
باز رنجِ اسیران
و باز مقاومتِ
و باز مقاومتِ
زنان و مردانی که هزار بار بر مرگ خندیده
اند،
و باز هم اینان،
در ترکِ خورد و خواب خویش،
در سوسویِ شمع نیمه جان خود
چراغ امید افراشته اند.
چیست این حکومت و این خفاش مرگ که
سایه بالهایش
سی سال است صورت خورشید را
پوشانده است.
قلب ها و نگاه های هراسان
لب های بی لبخند،
صورت های پٌر رنج خود سخن می گویند
تن های مجروح، روح های خسته و
شورشی، فریادهای حق طلبانه،
همه سخن می گویند.
□
با اینهمه اما
از درون نیستی
صدای هستی و
از درون این بیابان شقاوت
صدای پای "عدالت" را می
شنوم.
صدای "قدم هایش" را می
شنوم،
صدای حرکت، جنبش، جوشش و خروشش را،
چون بهمنی سرنگونساز و در راه را
می شنوم.
□
هر زمستانی را بهاری است
هر دیکتاتوری را پایانی
و هر مرگ را رستاخیزی است!
□
خون وآتش و گلوله و مرگ،
زلزله های هراس انگیز
می گذرند.
آنچه در راه است
آنچه خواهد آمد،
آنچه پیروز خواهد شد
آزادی است!
□
آنچه خواهد ماند
ایران،
میهن چندهزار ساله ماست
درود ابدی بر سروهای سر فراز آزادش باد
از دیروز تا به امروز
که نامش و بقایش را با فنای خود
جاودانگی بخشیدند!
درود!
15.9.2013ماه سپتامبر
به مناسبت و با تسلیت و تأسف وتأثر از کشتار
وحشیانه وغیرانسانی و ضدبشری 52 مجاهد آزاده در شهر اشرف به دست دو دیکتاتوری
جمهوری اسلامی و همدست آن دولت مالکی درعراق در قرن بیست و یکم و هزار و چهارصد
سال پس از اسلام و دریغا که تمام این جنایات به نام اسلام و به خاطر حکومت اسلامی است.ـ
